
Nostalgisch wil Baricco niet zijn, en toch getuigt hij in een interview : “Nee. Ik ben hoogstens een beetje moe. Die nieuwe beschaving is erg afmattend. Ik geloof niet dat je dat tempo eindeloos vol kunt houden. Fysiek niet, maar ook intellectueel niet”. Eigenlijk zou ik de raad van Baricco moeten opvolgen. Ook ik ben immers een beetje moe van ‘de nieuwe beschaving’ (van al die sociale media die me minder sociaal maken) maar ook van de oude beschaving (van al die ongelezen boeken, films, toneelstukken en concerten… ). Ik zou moeten onthaasten dus eigenlijk weigeren om tijd te besteden aan een debat over het gebrek aan tijd: het gebrek aan quality time (nog zo’n buzzword). Baricco heeft het over de kwaliteit van onze aandacht die te horizontaal (of oppervlakkig) en dus te weinig verticaal (of diep) zou zijn.